TIWALA

isang napaka ikling salita... sa una, di mo ito mapapansin. tsaka mo na lang papahalagahan ang presensha niya pag wala na...

isang maliit na salita pag binigkas... pero napakalaki ng epekto niya sa kanino man

sa isang relasyon, laging present ang tiwala. hindi magiging buo at masaya ang isang relasyon kung wala tiwala. aminin man natin o hinde, dito madalas sumesentro ang relasyon. kung wala nito, hindi mag wwork ang isang relationship. hindi pwedeng pagmamahal lang at walang tiwala dahil mamatay ka kaka isip ng mga bagay bagay kung wala kang tiwala sa partner mo. di din naman pwedeng puro tiwala lang at walang pagmamahal dahil parang naglolokohan lang naman kayo nun kase in the first place, bakit kayo papasok sa isang relasyon kung hindi niyo naman mahal ang isa't isa.

TIWALA at PAGMAMAHAL... it works side-by-side. one can't survive without the other. kung mahal mo ang isang tao, dapat pagka tiwalaan mo. kng mei tiwala ka sa isang tao, ibig sabihin love mo sha (madaming ibig sabihin ang love. pwedeng love sa friends, love sa family, love sa partner...)

pero...

paano kung niloko ka ng taong pinakamamahal at pinagkakatiwalaan mo? anong gagawin mo? papatawarin mo ba? o sasabihin mong, 'once is enough, two is too much, three is suicide"?

ang hirap na ibalik ng tiwala pag nasira na ito. kahit pa mahal na mahal mo ang isang tao, pag sinira niya ang tiwala mo sa kanya, eh talagang mapapa dalawang isip ka. dapat mo pa rin ba sha pagkatiwalaan at bigyan ng second chance? o matatakot ka ng balikan sha dahil naniniwala kang kayang kaya niyang gawin ulit ang panlolokong ginawa niya sayo?

saan ka lulugar? ano magiging desisyon mo? ano ang maipapayo mo sa akin na nasa ganitong sitwasyon ngayon?

mahirap. masakit. pero kelangan kong mag pakatatag. kelangan kong mag survive. umiyak man ako ng balde baldeng luha, di na mababalik ang dati. mei lamat na... at konting mali lang eh lumalaki ang lamat...

be strong ester... be strong...

my DFA experience (PART I)

kahapon, buong umaga akong nasa DFA. pero ang sabi sa akin, maswerte nga ako at isang buong umaga lang ako nandon para mag process ng passport. yung iba, pabalik balik... kesyo mali ang requirements, kesyo mei kulang, kesyo di pwede...

laking pasasalamat ko na din sa kapatid kong si erica sa pagsama at pagtulong sa akin. siya na nagsabi kung ano ang mga kelangang kong dalhin, kung ano ang dapat na original at kung ano ang photocopy... kaya naman, kahit nangangapa ako sa dapat kong gawin, at least alam kong nandiyan sha para i-guide ako.

so ayun... by 7:30 ng umaga, nandun na kami sa DFA. grabe! na windang ako! pag baba pa lang namin ng jip, ang dami ng makukulit... di mo sila matatawag na fixer (mukhang di na uso yun dun kasi wala naman akong na encounter na nag aalok ng ganun) pero ganito ang modus operandi nila: karamihan sa kanila, maayos tingnan. mukhang kagalang galang... at hello... mei ID pa kunwari. pero ang gagawin nila, kukulitin (take note: hindi aalukin... KUKULITIN) ka na kumuha ka daw ng form dun sa tindahan (mei ituturo silang tindahan na nalaman kong dun pala sila nag ttrabaho o kasabwat nila yun) libre naman yung form. ang kaso, ang gagawin nila eh hihingiin na nila yung requirements mo tapos sila na ang mag didikit, mag sstapler, o mag ppaste. pag meron kang kulang na requirement, HULI KA NA! required ka ng sa kanila mag pa picture o magpa photocopy. na ganun ako eh... ang pangit tuloy ng pic ko. huhu... kainis! pero di ka naman mapapamahal kasi ganun din naman ang presyo pag sa loob ka ng DFA nagpa picture. yun nga lang, nakakaasar kasi nangungulit talaga sila at di ka nila titigilan kahit pa na hindi mo na sila pinapansin.

so anyway, by the time na natunton namin ang gate ng DFA eh kumpleto na ang requiements ko. unfortunately, bawal ang chaperon sa loob... so sa labas na lang nag hintay si erica..

STEP 1: Application Verification
pag dating ko sa gym, parang gusto kong himatayin. yung pila eh 10,000 times ang ikot... LITERAL. ganun kadaming tao ang gustong umalis ng pinas. kaya pag pasok ko sa loob, pumila na agad ako. nawala sa isip ko na hindi pa pala ako nag aalmusal. pero cge bahala na... sana maka survive ako sa mahabang pila na ito na nakatayo na mahaba na wala pang almusal. imbyerna pa yung mga babaeng nakapila sa harap at likod ko. yung nasa harap, kwento ng kwento. eh naka MP3 player ako... haaay naku... hinayaan ko na lang sha magsalita ng magsalita. wala ni isa sa sinabi niya ang narinig ko. hindi naman ako interesado kung bakit sha kukuha ng passport eh. yung babae naman sa likod ko, either binubunggo ako o tinatapakan yung sandals ko. muntikan ko na ngang i-confront at sabihing "miss mei problema ka ba sakin?" hehehe... pero hinayaan ko na lang... wala pa naman akong samud makipag away..

so anyway, natapos ako sa STEP 1 ng mga 10 a.m. dalawang oras din ako dun...

STEP 2: Requirements Verification
pag dating sa step 2, akala ko ok na... akala ko medyo nabawasan na ang pila. aba! susme... ganun pa rin kadami ang tao.. pero compared to step 1, mas mabilis na dito kasi 20 windows na ang gumagana. by this time, iba na ang katabi ko sa pila. babae pa rin pero mas bata sa akin. at least sha matino compared dun sa unang dalawang nakasabay ko. hahaha...

by this time, nahihilo na ako. pagod na kase ako tapos dipa din ako kumakain. sinabayan pa ng naiihi. dko naman maiwan yung pwesto ko kasi walang mag ssave or papalit sa akin. kaya tiniis ko na lang.

wala naman masyadong gagawin dito. titingnan lang kung tama yung mga requirements na dala mo. kung mei mali, dun ka na magkaka problema. sa malamang, pabalik balik ka dito hanggat di tama o mei kulang ka. buti na lang, walang naging problema sa akin. mabait din ang natapat na taong nag verify sa requirements ko. nag chikahan pala nga kami eh. pero ang ibig sabihin pala nun eh interview. hahaha... nag tanong sha kung san ako ng ttrabaho, kung ano trabaho ko, kung ano ginagawa ko, etc.

STEP 3: Cashier
pag na clear ka sa step 2, tatanungin ka kung kelan mo gusto makuha yung passport mo. merong 750 na makukuha mo within... nakalimutan ko na.. hahaha... pero ang pinili ko eh yung 500 pesos na makukuha ko by march 10 (14 days yun). tapos bayad ka na dito... walang pila dito kaya wala pang 5 minutes tapos na ako sa cashier

STEP 4: Thumbmark
sa loob to ng auditorium nila. katulad sa step 3, wala na din masyadong pila dito. pero bago ako pumunta sa auditorium, umihi muna ako. hahaha... kawawa naman pantog ko eh. pero dpa din ako kumain. kasi sabi ni erica saglit na lang naman to. so ayun...

paglabas ko ng auditorium, mdami pa din tao sa step 2. maswerte talaga ako nitong araw na to kasi nakaabot ako ng cut-off... opo mei cut off sila. siguro mei certain number of applicants lang silang prinoprocess per day. mei mga nakita kasi akong di umabot ng cut off. ang ginawa sa kanila, binigyan na lang sila ng appointment date. yun yung araw kung kelan sila pwedeng bumalik at mag asikaso ng application nila. buti na lang at sinabi saken ni jp at reuel na mei cut off :)

sa lahat ng mag aasikaso ng passport nila, i suggest na agahan niyo ang punta. kahit alas sais nandon na kayo. at least madali din kayo matatapos. tapos, wag niyo kong gayahin na pumunta dun ng hindi kumakain ng breakfast. heavy breakfast ang kelangan niyo dun. hahaha... wag niyo din papansinin yung mga nangungulit sa inyo sa labas. kahit pa naka ID sila. as in HUWAG NIYONG PAPANSININ... dumiretso na alng kayo sa loob dahil lahat ng kekelanganin niyo eh nandun din naman. wag din kayo maniniwala pag mei nagsabi sa inyo sa labas ng kelangan niyo ng affidavit. hanggat di sinasabi sa loob na kelangan niyo yun, wag kayong kukuha nun. mei nakasabay ako na naloko eh. sabi daw sa kanya kelangan niya ng affidavit so kumuha sha at nagbayad ng 150. pag dating sa loob, sabi sa kanya eh di naman daw kelangan nun. sayang tuloy yung 150 niya :(... at lastly, siguraduhing kumpleto na kayo sa requirements :D

so ayun... by march 10 pwede na akong umalis ng Pilipinas. yey! :D

a sarcastic and so NEGATIVE comment

haaay... mei mga taong sadyang makikitid ang utak. di nila alam ang ibig sabihin ng "BLOG" lol.. sige... ako na lang magpapaliwanag since mas mei utak ako kesa sa kanya..

kasi ganito yun... mei nag comment sa akin about sa previous blog post ko. nabura ko na yung comment eh :( na sad tuloy ako. isshare ko pa naman sana sa inyo. well shempre, di niya ginamit ang tunay niyang pangalan. pero sa malamang kilala ko ito. at unfortunately, mukhang kaibigan ko pa sha kasi alam niya kung san me nag ttrabaho. itago na lang natin sha sa pangalan noynoy villar :D

so anyway, negative comment ang iniwan niya. tipong im a retard daw at hindi niya alam kung bakit nag hhire daw ang company namin ng retard na katulad ko. tapos i should stop whining daw kase di naman daw ako kagandahan.. o cge na nga... diretsuhin ko na... ang pangit pangit ko naman daw. isa lang daw naman akong pandak na mataba na ubod ng pangit kaya wala daw ako karapatang mag whine at mag demand. pasalamat na nga lang daw ako at mei pumatol sa aking lalaki. tapos alam din niya kung ano work ko pero wag ko na din daw balakin na i-trace ang IP address niya dahil nagpalit na sha ng IP.

wow... hahaha... sori natawa ako. hmm... sige himayin natin ang comment niya...

una, retard daw ako. o cge di na ako makikipag argue. retard naman talaga ako :D pero it balance the world diba? kung lahat ng tao matino, ang boring na ng buhay. at least sa aming mga retards sumasaya ang paligid. yey! :D

sunod, i should stop whining daw. hello? blog ko po ito. personal blog ko ito. i can write whatever i want. kung gusto mong mag whine, edi gawa ka din ng blog mo. malawak ang mundo ng Internet. at mei personal space doon para sa iyo. at ito ay tinatawag na "personal Blog". pero sige, kung gusto mong mag leave ng mag leave ng comment dito sa Blog ko, then by all means... at least alam kong mei nagbabasa ng entries ko dito :D

next, pangit daw ako. pandak na mataba na ubod ng pangit ko daw. ahmmm... first off, wala naman akong sinabing matangkad ako. then second, wala din akong sinabing maganda ako. pero thanks na din for elaborating how ugly i am. at least mas pinadali mo sa mga tao i-visualize kung ano itsura ko. :D

sabi pa niya, pasalamat na nga lang daw ako at mei pumatol sa aking lalaki. aba teka, dapat yata boyfriend ko na kausapin mo. kase dko sha pinilit na maging girlfriend ako. di kaya, walang lovelife itong d*ckhead na nag comment sa akin? mei gusto kaya sha sa ispansbab ko? ahihihi... wawa ka naman... kung pangit ang ugali ko, siguro mas pangit ugali mo kase walang pumapatol sayo eh. at tatanda ka na lang mag isa. nakaupo sa duyan hanggang sa mamatay ka ng walang nakakaalam. boohoo :(

last, wag ko na daw balaking i-trace pa ang IP address niya. ay don't worry... di ako mag eeffort gawin yun. you're not worth it. at di kasing kitid ng utak mo ang utak ko. madaming ways para hindi ma-trace ang IP addres kaya you can change your IP for all i care. :D

naku... pihado, vivisit ulit yan dito. at mag lleave nnman ng sarcastic comment. hehe... mag effort sha kaka type. babasahin ko lang naman yun. pero wag na shang umasang ipupublish ko yun dito. hello... this blog is my personal space in the Internet and i can do anything that i want in here. pero on the other hand, yey! another visitor for me yon! :D

a not so happy valentine's day

haaay naku... i have the most boring and saddest valentine's day ever... naturingang mei nobyo ako pero wala... eto ngyari saken. naturingnan buo ang pamilya ko... pero ayun... mas inuna pa ang ibang tao kesa sa piliing mag celebrate ng valentine's day kasama ang pamilya.

WARNING: ito ay EMO post ulit.. so BEWARE... you have been warned. kabanas kasi eh...

nung lunes pa lang, namomoblema na ako kung ano ibibigay na regalo sa nobyo ko. isang linggo na lang... wala pa rin ako naiisip o nabibili/nagagawang regalo. ang loser ko talaga. haha... pero ewan ko ba... pagdating nung miyerkules, tuluyan na akong tinamad. feeling ko kase ako lang ang nag eeffort. at tama naman pala ang hinala ko... kahapon, nagsabi sha na masama ang pakiramdam niya. sabi ko magpahinga na lang sha ng sunday at wag na lang kame umalis dahil baka lalu lang ito makasama sa pakiramdam niya. hanggang sa kaninang umaga, umaasa akong magiging ok ang pakiramdam niya. eh unfortunately, wala talaga. mukhang ayaw ng tadhanang mag date kami ngayong valentine's. walang ka-roma-romansa ngayong araw na to. pero ok lang. dpa din ako na badtrip. una, naisip kong yayain ang barkada kong gumimik. kung baga, kami kami na lang mag date para naman masaya pa rin. tapos naisip ko, bakit di na lang family ko yayain kong umalis. para family date = QT. so akala ko ok na... nagbihis na nga ako eh. eh kaso itong nanay ko, inuna pa yung ibang tao. kesyo bibigyan daw niya ng pasta itong certain na tao na ito dahil nag promise daw sha. natapos sha magluto 7:30 na. dadalhin pa niya yung niluto niyang pasta dun sa bahay nung taong yun. so anong oras na kami aalis? alas nuebe? ano yun? kami na magsasara ng mall?

sa inis ko, sabi ko wag na lang kami umalis. so eto nakakulong ako sa kwarto at nag uupdate ng blog para mag post ng EMO/hatred blog post. nakakabanas lang. akala ko magiging happy ang valentine's day ko dahil unang una mei boyfriend ako... at pangalawa, super happy yung last 3 valentine's day ko. gumawa pa ako ng paraan para lang maging happy itong araw na ito kahit papano. kaya lang, wala pa din. this is not my day... as in!!!

ang ironic pa dito eh maya maya lang, mag popost naman ako ng article about valentine's day in the philippines dun sa philippine related blog ko. argh!!!!

to dear boyfriend: wala kang kwenta. sobrang wala kang effort..

adsense new theme song

says sa sobrang inis ko, nakapag compose ako ng kanta within 5 minutes >_<

sing to the tune of manny villar's political jingle :

nasa blog mo na ba ang ads ni villar?
kumikita ka ba.. mei nag cclick ba sa ads niya?
yan ang tanong namin
kikita ba adsense namin?

nalaman mo na bang nakakairita sha
tutulungan kitang alisin sha sa blog mo
ng kumita ka naman kahit na papano

chorus:
si villar ay nasa ads ng adsense
si villar ay nasa ads na rin ng facebook
si villar ay tunay na sugapa pati blogs ko nandon na mukha niya
si manny villar... sugapa pati adsense ay tinira

dear manny villar, please leave my blogs alone.

lovelots,
♥♥♥ alien xoxo

boracay na sana... naging bato pa!

alam niyo ba yung feeling na mei isang bagay na gustong gusto mong makuha at talagang todo effort ka para makuha ito. tapos nung malapit mo na shang makuha, yung tipong isang hinga na lang at makakamit mo na sha, bigla na lang *boom*… pumutok yung bagay na inaasam asam mo at nawala na lang na parang bula.

Ang sad no? medyo EMO post ito sa beware… you have been warned!!!

oh well… ganyan yung ngyari sa akin ngayon ngayon lang. nakakainis na nakakaewan. pero wala naman akong ibang masisi kundi sarili ko kase kasalanan ko naman sha talaga.

nag pplano kasi akong mag outing kasama ang family ko. QT kung baga... at summer ang pinaka best na panahon para gawin ito. beach... swimming... tour... relaxation... perfect diba? as of yesterday, ok na ang lahat. na compute ko na din ang magagastos ko if ever at ok na ok na ako dun. bayad na lang talaga ang kulang, which is yun sana ang i-sesettle ko ngayon. ang aga ko pa nga pumasok ng office para lang i-finalize ang lahat eh. kaya lang, due to some unforseen events, ayun... nawala ang lahat ng inayos ko. naglaho ang lahat ng binalak at plinano ko. parang lobong pumutok sa langit na hindi ko na nakita kase pumutok na pala (oooopppsss... sori.. nadala ng emosyon).

personal reasons ito that i'd rather not tell or talk about. basta ang bottomline, kasalanan ko. kaya super naiinis ako kase wala akong magawa kundi tumunganga at panoorin ang plano kong maglaho.

kung ako lang ang concern dito, ok lang. kung baga, dko kawalan. actually pabor pa nga sa akin kase di ako gagastos ng malaki. kaya lang sa tingin ko, ang pinaka malulungkot ng bonggang bongga ay ang kapatid ko. huhuhu... nagsabi kasi sha saken na ang tagal tagal na daw niyang di nakakapunta o nakakakita ng beach, which is na guilty naman ako kase every summer na lang eh babad na babad ako sa outing, beach, lakwatsa, etc. kaya nga ako nag plano ng ganito, eh dahil sa kanya. gusto ko kase shang makapag beach ulit... and i want it to be fun, perfect, and enjoying.

kaya lang... tangina! haaaay... wala talaga akong kwenta kahit kelan...

february 2010

hay naku... ambilis ng panahon! parang kelan lang eh namomoblema ako kung paano pag kakasyahin ang 13th month bonus ko pambili ng mga regalo. tapos ngayon, eh ikalawang buwan na ng taong 2010. susme... bakit parang dko nararamdaman ang pag daan ng mga araw. parang natulog lang ako nung pasko at pagka gising ko eh summer na! hahaha... shempre exxag lang ako :p

anyway, ano ba ang mga ka-"looking forward" na days at events ngayong february? well... nandiyan ang valentines day para sa mga mag sweethearts. at nandiyan din ang EDSA day o ang pag gunita ng EDSA na ikinasasaya ng mga estudyante lamang dahil sila lang ang walang pasok. pero ako, ang dami kong activities ngayong february. oo nga at ito ang pinaka maikling buwan sa buong taon pero ewan ko ba... every weekend this month eh mei gimik ako. unang araw pa lang ng feb eh nag lalakwatsa na ako. hahaha.. lakbay diwa eh no? :D nasa zambales na ako with my high school barkada. first outing of the year ko ito :D (belated happy birthday nga pala kay reuel - ang mei pakana ng zambales outing. mabuhay ka! yey!). next weekend naman, nasa pansol ako kasama ang mga kaibigan ng aking bhebhe. bonding time niya ito with them at first time ko naman sila makakasama sa gimik/outing.

yung sunod na weekend dun ay valentines day. shempre di pwedeng wala akong date. hahaha :D at yung last na weekend ng february ay birthday naman ng kabarkada ko na sa bulacan nakatira. sa malamang, overnight kami dun at bonding moment nnman with my high school friends. sana mag swimming kami sa sitio lucia kasi miss ko na yung resort na yun. btw, kapitbahay lang nila yung resort na yun. ahihihi... :D

kayo? ano sched niyo this month? share niyo naman saken :D

the art of standing in a bus for three hours

so sino na nakagawa neto sa inyo? three hours straight ha! walang upuan... walang pahinga... ni walang CR CR.. well... ang gUrLaLiEn eh nung sabado lang. haha.. papunta kasi akong zambales kasama ang barkada ko. hindi na kami nagpa reserve ng upuan sa bus kasi assume kami na hindi punuan dahil off peak season naman. eh nagkamali sa hinala... punuan tapos ang dami pang chance passenger. wala kaming choice kundi sumakay sa bus ng nakatayo dahil last trip of the day na ito at ayaw na namin mag hintay pa ng alas kwatro.

so kahit pagod sa trabaho.. kahit inaantok, minaster namin ang pagtayo ng matagal sa bumibyaheng bus. masakit sa binti pero wala naman akong choice di ba? nakakatawa nga kami pag pinagmasdan niyo kasi kanya kanya kaming diskarte. natutunan ko na nga yatang matulog ng nakatayo eh. dala ng sobrang antok at pagod, kusa ng pumipikit ang mata ko kahit pa nakatayo ako at hindi nakaupo o nakahiga.

pag dating ng olongapo (second bus stop of the trip) medyo nakapag pahinga na ako. nakaupo na ako sa sahig pero ok na din compared sa nakatayo ako. hahaha... buti na lang, sa di kalayuan (mga 3 minutes away from the bus stop) eh mei bumaba at mei nabakanteng upuan. pina upo na ako ng mga kasama ko dahil ako na lang ang nag iisang babaeng nakatayo (haha... cowboy eh) at wala ng pakialamanan simula nun. natulog ako ng mahimbing na bonggang bongga. wala akong pakealam kung malakas ang hilik ko. eh pagod ako eh. ikaw ba naman tumayo ng tatlong oras sa bus n pagod at galing sa trabaho... ewan ko na lang...

pero ang pagod kong yon ay madali namang napalitan ng saya. worth it ika nga... pag dating ko sa aming destinasyon, eto ang bumungad sa akin:


at tuluyan na akong na inlove sa nakita ko :)